Nepal Flood Update: नेपाळमधील आपत्तीनंतर, बोगद्यांमध्ये अडकलेल्या लोकांना सुरक्षितपणे बाहेर काढण्यासाठी भारतीय बचाव पथकांनी आपले प्रयत्न तीव्र केले आहेत. मिळालेल्या वृत्तानुसार, भारतीय तज्ज्ञ पथकाने नेपाळी लष्कराच्या मदतीने, प्रतिकूल हवामान आणि अवघड भौगोलिक परिस्थिती असूनही बचाव कार्य सुरू ठेवले आहे. भारतीय बचाव पथकांना रसुवा जिल्ह्यातील चिलमे आणि लांगटांग या दोन्ही ठिकाणी बचाव कार्यात सुरुवातीचे यश मिळाले आहे. पण या परिस्थितीत एका कुटुंबाने त्यांचा कसा पुनर्जन्म झाला ते सांगितले आहे.
नेपाळमधील विनाशकारी पुराच्या तडाख्यातून बचावलेल्या वेलाचेरीतील मुरुगु नगर येथील एका जोडप्याने सांगितले की, त्यांना जणू पुनर्जन्म झाल्यासारखे वाटले. नावू कबीरदास आणि त्यांची पत्नी विजया भुवनेश्वरी हे शुक्रवारी रात्री नेपाळमधील काठमांडूहून चेन्नईत आलेल्या २१ लोकांपैकी होते. कुंभकोणममधील एका एजन्सीमार्फत प्रवास करणारा ५७ लोकांचा एक गट, पुराचा फटका बसलेल्या रसुवा भागातून तीन बसमधून प्रवास करत होता. ते दोन पर्वतांमधील वळणदार रस्त्यावरून प्रवास करत होते आणि आजूबाजूच्या सुंदर परिसराचा आनंद घेत होते.
अचानक, काही क्षणांतच, रसुवा भागाचे आपत्तीग्रस्त क्षेत्रात रूपांतर झाले. मोठा आवाज, दगड कोसळणे आणि चिखल व ढिगाऱ्यांसह वेगाने वाहणारे पुराचे पाणी. तिन्ही बसपैकी फक्त दुसरी बस पुराच्या पाण्यातून वाचली. विजया भुवनेश्वरी सांगतात, “काही मिनिटे आम्हाला काय होत आहे हे कळले नाही. आमच्या मागची बस कोसळलेली मी पाहिली.”
नवू कबीरदास म्हणतात, “अचानक स्फोटासारखा मोठा आवाज झाला आणि वाहनावर दगड पडू लागले. मग, पुराचे पाणी इतक्या वेगाने आत येऊ लागले, जणू काही एखादे धरणच उघडले होते. पूर येण्यापूर्वी, त्या भागातून जात असताना त्यांची बस चिखलात अडकली आणि दुरुस्तीसाठी तिला थोडा वेळ थांबावे लागले. त्या काही मिनिटांनी आमचे प्राण वाचवले.”
विजया भुवनेश्वरी सांगतात, “ड्रायव्हरने सर्वांना व्हॅनमधून बाहेर पडायला सांगितले आणि उंच ठिकाणी जाणे हा सर्वात सुरक्षित पर्याय असल्याचे सांगितले. मग तो स्वतःही सुरक्षित ठिकाणी पळून गेला. आम्हीही त्याच मार्गाने गेलो. त्या वेळी आमच्या मनात फक्त आमची मुले होती.” पळून जाण्यासाठी, त्यांना एका उंच जागेवर चढावे लागले—जवळजवळ इमारतीच्या पहिल्या मजल्याच्या उंचीवर. काही जण वगळता, वाचलेल्या २१ जणांपैकी बहुतेक जण ५० वर्षांपेक्षा जास्त वयाचे होते. आपला जीव वाचवण्यासाठी, त्यांना चिखल आणि गाळाने भरलेला उतार चढावा लागला.
विजया भुवनेश्वरी सांगतात, “मी आणि दुसरी एक स्त्री चढायला लागलो, पण अर्ध्या वाटेतच आमचा पाय घसरला आणि आम्ही पडलो. मी दोनदा घसरले. माझे पाय चिखलाने माखले होते आणि पकडायला काहीच नव्हते. अखेरीस, दुसऱ्या एका स्त्रीची साडी घट्ट पकडून मी वर पोहोचली, ती स्त्री आधीच वर पोहोचली होती आणि तिने आपली साडी काढली आणि खाली फेकली. इमारतीएवढ्या उंच मातीच्या ढिगाऱ्यावर चढायला आम्हाला दीड तास लागला. एका क्षणी, मी धरलेली झाडाची फांदी तुटली. त्यानंतर, झाडांना धरून राहण्याऐवजी, आम्ही वर चढण्यासाठी साड्यांचा वापर केला.”
Leave a Reply