पूर्वीच्या काळातील घरांकडे पाहिले तर सर्वात आधी लक्ष वेधून घेणारी गोष्ट म्हणजे त्यांचे भक्कम आणि आकर्षक लाकडी दरवाजे. आजच्या काळात स्टील, लोखंड, अॅल्युमिनियम किंवा विविध आधुनिक साहित्याचे दरवाजे मोठ्या प्रमाणात वापरले जातात. मात्र काही दशकांपूर्वी भारतातील गावांपासून शहरांपर्यंत जवळपास प्रत्येक घरात लाकडी दरवाजे असायचे. हे दरवाजे केवळ घराच्या प्रवेशासाठी वापरले जाणारे साधन नव्हते, तर ते घराची ओळख, कुटुंबाची प्रतिष्ठा आणि वास्तुकलेचा महत्त्वाचा भाग मानले जायचे. जुन्या घरांमधील मोठे लाकडी किवाड, त्यावरील सुंदर नक्षीकाम, पितळी कड्या आणि मजबूत चौकटी आजही अनेकांना जुन्या आठवणींच्या जगात घेऊन जातात. पूर्वीच्या लोकांनी लाकडाची निवड केवळ परंपरेपोटी केली नव्हती, तर त्यामागे हवामान, सुरक्षितता, टिकाऊपणा आणि वापरातील सोय अशा अनेक व्यावहारिक कारणांचा विचार होता.
जुन्या काळात घरांमध्ये आधुनिक सुविधा जसे की एसी, हीटर किंवा तापमान नियंत्रित करणारी उपकरणे उपलब्ध नव्हती. त्यामुळे घराचे तापमान नैसर्गिक पद्धतीने संतुलित ठेवण्यासाठी बांधकाम साहित्याची निवड महत्त्वाची होती. लाकूड हे उष्णता आणि थंडीचा परिणाम कमी प्रमाणात घराच्या आत पोहोचू देते. त्यामुळे उन्हाळ्यात घरातील वातावरण तुलनेने थंड आणि हिवाळ्यात उबदार राहण्यास मदत होत असे. भारतासारख्या विविध हवामान असलेल्या देशात ही बाब अत्यंत उपयुक्त होती.
याशिवाय पूर्वी सागवान, शीशम, नीम यांसारख्या मजबूत लाकडांचा वापर केला जात असे. ही लाकडे घनदाट आणि टिकाऊ असल्यामुळे अनेक वर्षे खराब न होता टिकत असत. योग्य देखभाल केली तर अशा दरवाजांचा वापर अनेक पिढ्यांपर्यंत होत असे. त्यामुळे लाकडी दरवाजे हा खर्च नसून दीर्घकाळासाठी केलेली गुंतवणूक मानली जात असे. लाकडी दरवाज्यांचा आणखी एक मोठा फायदा म्हणजे त्यांची मजबुती आणि सुरक्षितता. पूर्वीच्या काळात घरांच्या सुरक्षेसाठी दरवाजे अत्यंत महत्त्वाचे मानले जात. जाड लाकडापासून बनवलेले मोठे किवाड सहज तोडणे शक्य नव्हते. अनेक जुन्या घरांमध्ये मोठ्या आकाराच्या कड्या, सांकल आणि मजबूत कुलपे लावलेली असायची. त्यामुळे घराला सुरक्षित संरक्षण मिळत असे. त्याचबरोबर लाकूड हे आकार देण्यासाठी सोपे असल्यामुळे कारागीर त्यावर सुंदर कोरीव काम करू शकत होते. फुलांची नक्षी, धार्मिक चिन्हे, पारंपरिक आकृत्या आणि कलात्मक डिझाइन यामुळे दरवाजे घराच्या सौंदर्यात भर घालत असत. अनेक ठिकाणी घराचा मुख्य दरवाजा हा त्या कुटुंबाच्या सामाजिक स्थानाचे आणि सांस्कृतिक परंपरेचे प्रतीक मानला जात असे. जुन्या घरांमध्ये दोन पल्ल्यांचे मोठे दरवाजे असण्यामागेही विशेष विचार होता. त्या काळातील घरे मोठी असायची आणि कुटुंबे संयुक्त पद्धतीने राहत असत. त्यामुळे घरात मोठ्या वस्तू, शेतीची साधने, धान्याच्या पोती किंवा इतर सामान सहज नेता-आणता यावे यासाठी रुंद दरवाजे बनवले जात. दोन पल्ल्यांच्या रचनेमुळे गरजेनुसार एकच बाजू उघडता येत असे किंवा मोठ्या वस्तूंसाठी दोन्ही बाजू पूर्णपणे उघडता येत असत. यामुळे वापरात सोय तर होत असेच, पण घरातील गोपनीयताही टिकून राहत असे. तसेच मोठे आणि जड लाकडी दरवाजे एका भागात बनवण्याऐवजी दोन भागांत विभागल्यामुळे त्यांचे वजन व्यवस्थित सांभाळले जाई. पारंपरिक वास्तुशास्त्र आणि स्थानिक बांधकाम पद्धतींमध्येही या रचनेला महत्त्व दिले जात असे.
आजच्या काळात जीवनशैली बदलली आहे. शहरांमधील लहान घरे, फ्लॅट संस्कृती आणि आधुनिक डिझाइनमुळे हलके व कमी देखभालीचे दरवाजे लोकप्रिय झाले आहेत. प्लायवुड, फायबर, अॅल्युमिनियम आणि स्टील यांसारख्या पर्यायांनी लाकडी दरवाजांची जागा मोठ्या प्रमाणात घेतली आहे. तरीही जुन्या लाकडी दरवाजांचे महत्त्व कमी झालेले नाही. अनेक लोक आजही पारंपरिक शैली जपण्यासाठी किंवा घराला वेगळा ऐतिहासिक आणि आकर्षक लुक देण्यासाठी लाकडी दरवाजे वापरतात. जुन्या घरांतील हे दरवाजे केवळ लाकडाचे तुकडे नाहीत, तर त्या काळातील कारागिरी, विचारसरणी आणि जीवनशैलीचे प्रतीक आहेत. आजच्या आधुनिक युगातही या दरवाज्यांकडून आपल्याला एक महत्त्वाचा धडा मिळतो बांधकाम करताना केवळ दिसण्यापेक्षा उपयोगिता, टिकाऊपणा आणि निसर्गाशी जुळवून घेण्याची क्षमता अधिक महत्त्वाची असते.
Leave a Reply