Abhijeet Dipke CJP: भारतातील पहिल्या आंदोलनात ‘कॉकरोच जनता पार्टी’ला मिळालेल्या यशानंतर, पाकिस्तानातील त्यांच्या आंदोलनाबद्दलही मोठ्या आशा निर्माण झाल्या आहेत. भारतातील मोदी सरकारमधील एका शक्तिशाली मंत्र्याला एका युवा आंदोलनाने राजीनामा देण्यास कसे भाग पाडले, यावर पाकिस्तानात जोरदार चर्चा सुरू आहे. आता, लाहोरमधील एका तरुणाने ‘कॉकरोच जनता पार्टी’चे नेतृत्व करणाऱ्या अभिजीत दीपके यांना एक हृदयस्पर्शी पत्र लिहिले आहे.
लाहोरचा रहिवासी असलेल्या एहतेशाम हसनने ‘स्क्रोल’ला लिहिले: “प्रिय अभिजीत, मी तुम्हाला लाहोरमधून लिहित आहे, एक असे शहर जिथे दिल्लीसारखीच धूळयुक्त हवा आहे. मी इथला एक तरुण कार्यकर्ता आहे, सीमेच्या लांबलचक आणि गडद छायेखाली वाढलेल्या पिढीचा एक भाग. मी तुम्हाला लिहित आहे कारण, खूप दिवसांनी सीमेपलीकडच्या बातम्या पाहताना मला आरशात स्वतःला पाहिल्यासारखे वाटते.”
पत्रात पुढे म्हटले आहे, “जेव्हा भारताच्या सरन्यायाधीशांनी तरुण आणि बेरोजगार लोकांचे वर्णन करण्यासाठी ‘कॉकरोच’ हा शब्द वापरला, दक्षिण आशियातील लोक आमच्यापैकी लाखो लोकांकडे असेच पाहतात, ज्यांना ‘निरुपयोगी’ मानले जाते, ज्या पदवीधरांकडे नोकरी नाही, ज्या विद्यार्थ्यांची स्वप्ने फुटलेल्या प्रश्नपत्रिकांवर विकली जातात, आणि ज्या तरुणांकडून त्यांना जे काही थोडे मिळते त्यात कृतज्ञ राहण्याची अपेक्षा केली जाते. तुमच्या चळवळीला ‘कॉकरोच जनता पार्टी’ असे नाव देऊन, तुम्ही तुमच्यावर फेकलेल्या दगडांचा वापर घर बांधण्यासाठी केला.”
एहतेशाम हसन लिहितात, “लाहोरमध्ये, आम्हाला अनेकदा असे वाटते की आम्ही तुमच्या आंदोलनांची एक मूक आवृत्ती जगत आहोत. आमचे संघर्ष सारखेच आहेत. वैद्यकीय आणि दंत महाविद्यालय प्रवेश परीक्षांच्या आसपासचे घोटाळे हे फुटलेल्या NEET प्रश्नपत्रिकेमुळे निर्माण झालेल्या तुमच्या संकटाची आठवण करून देतात. आमची कुटुंबे देखील कोचिंग सेंटर्सच्या मोठ्या कर्जात बुडतात आणि आमची तरुण लोकसंख्या एक ओझे बनत आहे. पण कधीकधी पाकिस्तानातील वातावरण थोडे अधिक जड वाटते.”
एहतेशाम हसन यांनी लिहिले, “परीक्षेचे पेपर फुटणे ही एक छोटीशी गोष्ट आहे. जर आपण व्यापक दृष्टिकोन ठेवला, तर आपल्या सर्वांना सारख्याच समस्यांना सामोरे जावे लागते बेरोजगारी, गरिबी आणि सीमापार राहणीमानाचा खालावलेला दर्जा. तुमचे आंदोलन आमच्यापैकी लाखो लोकांना नवी आशा देते. वसाहतवादी राजवटीतून मिळालेल्या आपल्या सामूहिक स्वातंत्र्यावर चिंतन करण्यासाठी ऑगस्ट महिन्यापेक्षा चांगला महिना नाही. 1947 च्या फाळणीत आपण लाखो लोक गमावले. पण स्वातंत्र्यानंतर 80 वर्षांनीही जर आपल्यापैकी लाखो लोकांना जीवनावश्यक वस्तूंची कमतरता भासत असेल, तर आपण काय साध्य केले आहे?”
त्यांनी पुढे लिहिले, “मी तुमच्याशी खोटे बोलणार नाही, पण इथे थोडासा मत्सर आहे. कटुतेकडे नेणारा मत्सर नाही, तर एक प्रकारची तळमळ आहे. दोन आठवड्यांत 2.2 कोटी फॉलोअर्स आणि विचार करतो की जर आमचे डिजिटल अस्तित्व इतके व्यापक असते तर आम्ही काय साध्य करू शकलो असतो. मी तुमच्या संघर्षाकडे एक इशारा आणि एक आशा म्हणून पाहतो. इशारा हा आहे की, तरुणांचा आवाज दाबण्यासाठी वापरल्या जाणाऱ्या पद्धती, जसे की इंटरनेट बंद करणे, विद्यार्थ्यांच्या दुःखाकडे दुर्लक्ष करणे आणि विरोधाला देशद्रोही ठरवणे, या संपूर्ण प्रदेशात सारख्याच आहेत. पण आशा तुमच्या धैर्यात आणि चिकाटी ठेवण्याच्या क्षमतेत आहे. जर तुम्ही दिल्लीत उभे राहू शकत असाल, तर लाहोर किंवा कराचीमधील घुसमटलेल्या विद्यार्थ्याला थोडा अधिक श्वास मिळतो.”
Leave a Reply