दक्षिण दिल्लीतील मालवीय नगरमध्ये झालेल्या भीषण अग्निकांडाच्या कहाण्या कोणाचेही काळीज पिळवटून टाकणाऱ्या आहेत. आपल्या माणसांना वाचवण्याची धडपड आणि मृत्यूच्या त्या भयंकर दृश्यांमधून एक असे वेदनादायी चित्र समोर आले आहे, ज्याने अग्निशमन दलाच्या जवानांचे आणि डॉक्टरांचेही डोळे पाणावले. बचाव कार्यात (रेस्क्यू ऑपरेशन दरम्यान) पहिल्या मजल्यावरील एका बंद वॉशरूममधून पती-पत्नीचे मृतदेह सापडले. मृत्यूच्या त्या शेवटच्या क्षणीही दोघांनी एकमेकांची साथ सोडली नव्हती आणि एकमेकांना मिठी मारलेल्या अवस्थेतच त्यांनी जगाचा निरोप घेतला.
प्रत्यक्षदर्शी आणि अग्निशमन दलाच्या जवानांनुसार, जेव्हा आगीच्या ज्वाला आणि विषारी धूर पहिल्या मजल्यावर पसरला, तेव्हा या जोडप्याला बाहेर पडण्याचा कोणताही मार्ग सुचला नाही. जीव वाचवण्याच्या शेवटच्या आशेने दोघेही पळत वॉशरूममध्ये घुसले आणि त्यांनी आतून दरवाजा बंद करून घेतला. पाण्याची उपस्थिती आणि बंद दरवाजामुळे आग आणि धूर त्यांच्यापर्यंत पोहोचणार नाही आणि लवकरच कोणीतरी देवदूत त्यांना वाचवेल, अशी आशा कदाचित त्यांना असावी. पण वेळेसोबतच जीव गुदमरवणारा काळा धूर वॉशरूमच्या आतही शिरला.
जेव्हा मदतकार्य करणारे पथक दरवाजा तोडून आत शिरले, तेव्हा तिथले दृश्य पाहून सर्वांचा थरकाप उडाला. पत्नी टॉयलेट सीटवर निर्जीव पडली होती आणि पती जवळच एका खुर्चीवर बसला होता. दोघांचेही शरीर आगीत होरपळले होते, पण दोघांचे हात एकमेकांमध्ये गुंफलेले होते. दोघांनी एकमेकांना मिठी मारलेली होती.
एकाच कुटुंबातील ८ जणांचा मृत्यू
या हृदयद्रावक अपघाताने गुरुग्रामच्या विवेक अग्रवाल यांच्या हसत्या-खेळत्या कुटुंबाला पूर्णपणे उद्ध्वस्त केले. साकेत येथील एका रुग्णालयात दाखल असलेल्या आपले वडील राधेश्याम अग्रवाल यांच्या उपचारासाठी विवेक दिल्लीला आले होते. रुग्णालयाजवळच राहण्यासाठी विवेक आपली आई, पत्नी, दोन निष्पाप मुली आणि मामा-मावशी यांच्यासोबत या गेस्ट हाऊसमध्ये थांबले होते. आग लागली तेव्हा विवेक यांनी घाबरून आपल्या एका नातेवाईकाला फोन केला होता, पण ते फक्त इतकंच सांगू शकले, “भावा, इथे आग लागली आहे…” काही सेकंदातच फोन कट झाला आणि त्यानंतर पुन्हा कधीही बोलणे होऊ शकले नाही. संध्याकाळ होईपर्यंत विवेक यांच्यासह त्यांच्या कुटुंबातील ८ जणांच्या मृत्यूची पुष्टी झाली.
धुराचे ते काळचक्र, ज्याने कोणालाही सावरण्याची संधी दिली नाही
अधिकाऱ्यांचे म्हणणे आहे की, या बहुमजली इमारतीत आगीपेक्षा येथील विषारी धूर जास्त प्राणघातक ठरला. मार्गिका (कॉरिडॉर) अतिशय अरुंद होते आणि हवा खेळती राहण्याची व्यवस्था (व्हेंटिलेशन) नसल्याने काही मिनिटांतच संपूर्ण इमारत गॅस चेंबर बनली. अनेक जण तर खोल्यांमधून बाहेर पाऊल टाकण्यापूर्वीच बेशुद्ध पडले. तळघरात (बेसमेंटमध्ये) अडकलेल्या लोकांना बाहेर काढण्यासाठी अग्निशमन दलाच्या जवानांना लोखंडी शटर आणि ग्रिल कापावे लागले. या निष्काळजीपणाने आणि काळचक्राने एकूण २१ निष्पाप जीवांना कायमचे शांत केले.
Leave a Reply